Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Μετά την ήττα


Ύστερα από την πανωλεθρία των Αθηναίων
στους Αιγός ποταμούς
και λίγο αργότερα
μετά την τελική μας ήττα
..........
Τώρα βαριά σιωπή στην αγορά και κατήφεια
κι η ασυδοσία των Τριάντα Τυράννων

Τα πάντα γίνονταν ερήμην μας
-και τα πιο δικά μας -
χωρίς την δυνατότητα μιας έστω τυπικής
διαμαρτυρίας
Στη φωτιά τα χαρτιά και τα βιβλία
..........

Γι’ αυτό
καλά είναι εδώ, - μπορεί και ν’ αποχτήσουμε μια νέα επαφή
με τη φύση
κοιτώντας πίσω από το σύρμα ένα κομμάτι θάλασσα
..........
 Γιάννης Ρίτσος: Μετά την ήττα


Επιστροφή στην κανονικότητα…




Οι πανελλαδικές εξετάσεις διεξάγονται κανονικά!
  

Μετά από μια σύντομη διακινδύνευση, το κορυφαίο φετίχ του εκπαιδευτικού συστήματος αναστηλώθηκε στην προτέρα θέση



Η τάξη βασιλεύει…




Και η απογοήτευση –όχι μόνο των καθηγητών αλλά και όσων αναγνώρισαν σ’ αυτή την απεργία το ενδεχόμενο ενός ελληνικού Μάη – παραμένει σαν σκοτεινό μετέωρο. 

Ο Μάης μαράθηκε πριν ανθίσει.

Ο πολιτικός λόγος έχει χαθεί μέσα στον κουρνιαχτό που σηκώνουν οι χειμαρρώδεις εκρήξεις του θυμικού, η ρητορεία του αριστερίστικου βολονταρισμού, οι νερόβραστες συριζέικες αναλύσεις για επικοινωνιακές αδυναμίες και η ασάλευτη γοητεία της νεκρικής ακαμψίας του ΚΚΕ. Διαφορετικές φωνές πάνω στην ίδια πιστή: Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις επιθυμίες μας τόσο το χειρότερο γι αυτήν.
 
Καλά το είχε καταλάβει ο θειος Μπρεχτ:

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
……….
… μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.

Αν όμως θέλουμε κάτι να σώσουμε, «κάποιες φωλιές νερού να συντηρήσουμε μέσα στις φλόγες» θα πρέπει με νηφαλιότητα και κυρίως ειλικρίνεια να διαβάσουμε ξανά αυτό το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.



Το timing

Η κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα να επιλέξει να φέρει το νομοσχέδιο λίγο αργότερα μετά το τέλος των πανελλαδικών και τότε κανένας τρόπος αντίδρασης δε θα απέμενε στους  καθηγητές πέρα από τις κούφιες τουφεκιές των εικοσιτετράωρων απεργιών και  διαμαρτυριών. Το  ερώτημα γιατί επέλεξε να το κάνει τη συγκεκριμένη στιγμή έχει σημασία να απαντηθεί. Ο Τσίπρας θεώρει επαρκή την ερμηνεία ότι η κυβέρνηση επέλεξε τη σύγκρουση στην περίοδο των εξετάσεων για να επιβάλλει τα αντιδημοκρατικά της σχέδια, με αίσθηση αλαζονείας και παντοδυναμίας νομίζοντας ότι μπορεί να επιβάλλει με την καταστολή το δίκαιο των ισχυρών. Για μια ακόμη φόρα λοιπόν μπορούμε να παρηγορηθούμε στη γνωστή θαλπωρή της σκέψης ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας ή όπως είπε ένας Ισπανός αντιφασίστας μετά την ήττα στον ισπανικό εμφύλιο: Χάσαμε, αλλά είχαμε τα καλύτερα τραγούδια. Δηλαδή υποστήκαμε πανωλεθρία χωρίς να απαιτηθεί κανένας κυβερνητικός σχεδιασμός;! Αναλογιστείτε τι θα συνέβαινε αν σχεδίαζαν  κιόλας.

Αν όμως έχουμε την υποψία ότι δεν κατοικούνται όλα τα γραφεία της Λ. Συγγρού από ηλίθιους  και κάποιοι απ' αυτούς  μπορούν να αξιοποιούν τις καλές σπουδές που έκαναν στους χώρους της αριστεράς, μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιος σχεδιασμός για την ενεργοποίηση μια ακόμα φόρα του - πάντα χρήσιμου για την κυβέρνηση- κοινωνικού αυτοματισμού και της εμπέδωσης του αυταρχισμού του «Νόμος και Τάξη», ίσως υπήρχε. Η υπόθεση ενός τέτοιου σχεδιασμού ερμηνεύει για κάποιους τις ¨αγωνιστικές¨ προτάσεις των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ (αλλά και των Συριζαίων) αν και κατά την δίκη μου άποψη η στάση τους οφείλεται στο γεγονός ότι διαισθάνθηκαν την πίεση της βάσης που όπως αποδείχτηκε στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ ήταν υπαρκτή. Κορυφαία επιλογή του κυβερνητικού σχεδιασμού αποτελεί το τάιμινγκ το οποίο ήταν ήταν απολύτως ακριβές. Οι καθηγητές είχαν μόλις τέσσερις μέρες για να αποφασίσουν αν θα οδηγηθούν σε μια σύγκρουση με τους αγανακτισμένους γονείς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, προετοιμασμένες -τόσο σε επιχειρήματα συνήθους λαϊκισμού όσο και σε επίπεδα αδρεναλίνης- από τους συνήθεις εγκάθετους των ΜΜΕ ή θα βουβαίνονταν δια παντός με προπέτασμα καπνού, καμιά εικοσιτετράωρη απεργία - μπαλωθιά στο γάμο του καραγκιόζη- πριν τις εξετάσεις αλλά ΚΚΕ.

Τα μαύρα παίζουν και χάνουν με ματ σε μια κίνηση! Σκακιστική άσκηση νηπιακού επιπέδου. Αν όμως δεν πρόκειται για άσκηση αλλά για τέλος παρτίδας τότε οι αναλυτές , καλά θα κάνουν  να μελετήσουν τα λάθη σ’ ολόκληρο το φινάλε και στο μέσο της παρτίδας (το άνοιγμα ας το αφήσουν γι αργότερα) αλλιώς ας το γυρίσουν στην μπιρίμπα.

Το ενδεχόμενο αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών ήταν γνωστό τουλάχιστον εδώ και ένα χρόνο. Οι κατά τόπους συνδικαλιστές ενημέρωναν τους καθηγητές στα σχολεία, αλλά επειδή ο λόγος τους είχε πριν καιρό απολέσει την πειστικότητά του και κυρίως επειδή η συνήθης μικροαστική λογική του εγώ μάλλον θα την βολέψω, των καθηγητών εξακολουθούσε να είναι παρούσα δεν μπόρεσε να προετοιμαστεί μια οργανωμένη απάντηση.

Την ίδια στιγμή ολόκληρος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης  δούλευε με τους συνήθεις εργώδεις ρυθμούς για την παράγωγη του νέου εποχικού προϊόντος  που τώρα ήταν η συκοφάντηση των καθηγητών. Οι εκπαιδευτικοί φωτογραφίζονταν είτε στις συζητήσεις για την αξιολόγηση, είτε στις συζητήσεις για τους επίορκους, με τόσο μελανά χρώματα που κανονικά οι γονείς έπρεπε να σταματήσουν τα παιδιά τους από το σχολείο. Το υπερόπλο όμως σ’ αυτή την εκτόξευση λάσπης ήταν η αιτιώδης συσχέτιση της κατάντιας του σχολείου με την ανικανότητα, την τεμπελιά, ή την αδιαφορία των εκπαιδευτικών. Προφανώς στο χώρο των εκπαιδευτικών υπάρχουν ανίκανοι, τεμπέληδες, αδιάφοροι όπως σε κάθε άλλο χώρο δεδομένου ότι δεν υπάρχουν επίγειες κοινωνικές νησίδες αγίων, η γενίκευση όμως από το μερικό στο σύνολο του κλάδου, είναι η βασική δομή κάθε ρατσιστικής λογικής, την μονή που έχουν εμπεδώσει επαρκώς οι αργυρώνητοι παπαγάλοι του συστήματος και γι αυτό η απάντηση σε κάθε τέτοια αναφορά δε θα ‘πρεπε να είναι άλλη από ένα ηχηρό ΣΚΑΣΤΕ! Αντί γι αυτό είχαμε τις αναφορές απολογητικού ύφους, στο ιερό λειτούργημα των καθηγητών  και των αντικειμενικών δυσκολιών υπό τις όποιες αυτό  επιτελείται. Επιτρέποντας στα αηδόνια του νεοφιλελευθερισμού, τους ξευτιλισμένους και χαμερπείς ηθικολόγους του κώλου, αυτούς που διατυμπανίζουν ότι μόνη αξία είναι το χρήμα και το κέρδος, να απευθύνονται στην ευαισθησία και την ηθική των, οικονομικά εξαθλιωμένων, εκπαιδευτικών για την ομαλή λειτουργία του σχολείου.

Υπό την πίεση της δύναμης πυρός της κρατικής προπαγάνδας τα επιχειρήματα της πλευράς των εκπαιδευτικών δεν μπορούσαν όχι μόνο να κατανοηθούν αλλά ούτε να ακουστούν, πολύ περισσότερο επειδή ήταν μερικά, άτεχνα διατυπωμένα, και χωρίς να έχουν προηγουμένως ζυμωθεί σε ένα διάλογο με την κοινωνία ιδιαίτερα τα τελευταία χρονιά που οι νεοφιλελεύθερες φαντασιώσεις κατέρρεαν ραγδαία.

Όπως έγραφα στο Σφαγείο των Λέξεων  η ιδεολογική κυριαρχία της εξουσίας εξασφαλίζεται και με τον έλεγχο της γλώσσας. Στο χώρο της εκπαίδευσης η λέξη κλειδί για την επίθεση στα εργασιακά των εκπαιδευτικών ήταν η αξιολόγηση. Η εκπαιδευτικοί με την ξύλινη συνθηματολογία: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, δεν κατάφεραν να αποκαλύψουν ότι πίσω από αυτήν κρύβεται ο εργασιακός έλεγχος, άσχετος με την ποιότητα της εκπαίδευσης η οποία είναι εξαρτημένη κυρίως από τις κρατικές επιλογές. Και παρόλο που όλοι διαισθάνονταν την αλήθεια, πίστεψαν ότι μπορούν να δώσουν μια τοπική μάχη, με τον παλιό καλό συντεχνιακό τρόπο, ενάντια στην αξιολόγηση και να την κερδίσουν. Κάποιοι διαπίστωναν ότι στη μάχη αυτή «έχουμε την κοινωνία απέναντί μας» αλλά έμεναν στις διαπιστώσεις. Σε μια εκδήλωση για την αξιολόγηση αναφέρθηκα στους, κατά τη γνώμη μου, σημαντικότερους λογούς για τους οποίους συνέβαινε αυτό:

  •  Η εκπαίδευση -και πολύ περισσότερο η παιδεία- είναι απαξιωμένη στην ελληνική κοινωνία (δεν εννοώ τον φετιχισμό της κατοχής τίτλων σπουδών, αλλά το ουσιαστικό περιεχόμενο της παιδείας και της εκπαίδευσης).
  •  Οι εκπαιδευτικοί κατά την εργασία τους είναι οι φορείς των κρατικών πολιτικών και επειδή δεν αμφισβήτησαν θεωρητικά και έμπρακτα το περιεχόμενο και τις μεθόδους της εργασίας τους, περιοριζόμενοι να κάνουν απλώς τη δουλειά τους, ταυτίζονταν με το αίτιο της δικαιολογημένης δυσφορίας των μαθητών απέναντι στο σχολείο.
  •  Πάρα το γεγονός ότι η πλειονότητα των εκπαιδευτικών ήταν αλληλέγγυοι στους μαθητές τους -και περισσότερο μέσα στην κρίση- επέτρεπαν σε ελάχιστους συναδέλφους τους με αυταρχικές συμπεριφορές απέναντι στους μαθητές να χαρακτηρίζουν το ήθος του κλάδου.

Ενδεικτική του κλίματος είναι η απάντηση που μου έδωσε κατ’ ιδίαν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης: Δίκιο έχεις αλλά δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για να ανοίξει τέτοια συζήτηση. Όμως τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μας υποχρεώνουν να αναθεωρήσουμε και παρά το γεγονός ότι η κατάλληλη στιγμή έχει παρέλθει, η συζήτηση αυτή δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται δεδομένου ότι η κατάσταση ανέβασε τα σκύβαλα στον αφρό.

Ο πανικός των δημοσιοκάφρων μπροστά στο ενδεχόμενο της απεργίας μέσα στις εξετάσεις αποδεικνύει αυτό που ενώ είναι εμφανέστατο και παγκοίνως γνωστό, αποκρύπτεται χάριν μιας -κοινωνιοψυχολογικά ερμηνεύσιμης- γενικευμένης ομερτά: το σχολείο δεν παράγει τίποτα άλλο εκτός από εξετάσεις και ο μόνος αξιοσέβαστος ρόλος των εκπαιδευτικών είναι ο ρόλος τους ως επιτηρητές. Αν οι εξετάσεις γίνονταν με επιτηρητές από το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως ενισχυμένων με εθελοντές χρυσαυγίτες, οι καθηγητές θα ήταν εντελώς περιττοί. Οι προηγούμενες απεργίες των καθηγητών δεν συγκίνησαν κανέναν. Ούτε τους δημοσιοκάφρους, ούτε την πολιτεία, ούτε γονείς και κηδεμόνες. Πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε χεσμένα τα περί καλλιέργειας γνώσης και ικανοτήτων, κριτικής σκέψης, ήθους και αξιών, απλώς συμφωνήσαμε μεταξύ μας να τα λεμέ για να μην αποκαλυφθεί το ένοχο μυστικό μας, ότι το μοιραίο για το ελληνικό σχολείο έχει επέλθει από καιρό και μόνο η ληξιαρχική πράξη θανάτου καθυστερεί λόγω της ελληνικής γραφειοκρατίας.

Επί σειρά δεκαετιών τα ουσιαστικά ζητήματα της παιδείας και της εκπαίδευσης δεν περιλαμβάνονται στους προβληματισμούς της κοινωνίας, της κοινότητας των εκπαιδευτικών αλλά ούτε και της αριστεράς. Όλη η συζήτηση χαρακτηριζόταν από μια αβάσταχτη ελαφρότητα πάντα εξαρτημένη από την άμεση επικαιρότητα την όποια παρήγαγαν οι κατά καιρούς φωστήρες του υπουργείου ¨παιδείας¨ (τα εισαγωγικά ένεκα της καραμπινάτης λαθροχειρίας με την επιλογή του «παιδείας» αντί του «εκπαίδευσης»). Στις κατά καιρούς συζητήσεις αναμασώνται είτε βλακώδη στερεότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας είτε τα αντίθετά τους, εξίσου βλακώδη. Τα διάφορα εκπαιδευτικά κινήματα υπήρξαν πάντα ουρά των κρατικών επιλογών, πάντα σε θέση άμυνας υπερασπιζόμενα το προηγούμενο (ξεχνώντας ότι αυτό αποτελούσε παλιότερη κρατική επιλογή) έναντι του επόμενου. Μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί έκαναν φτωχές σε πολίτικο περιεχόμενο απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, χωρίς να καταφέρουν να συναντηθούν σε μια δημιουργική αντεπίθεση, να συγκροτήσουν ένα ευρύ μορφωτικό κίνημα, να διανοηθούν ότι ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ.

Το ελληνικό σχολείο είναι εγκλωβισμένο στο σχιζοειδή χαρακτήρα των ιδεολογημάτων της παλαιάς δεξιάς, της συντηρητικής με τις αγκυλώσεις στην πατριδολαγνεία, τα αρχαία και τα θρησκευτικά και της νέας δεξιάς, της νεοφιλελεύθερης, του εκπεσμού στην αγοραία, αξιοποιήσιμη, εργαλειακή γνώση της στατιστικής και της άκριτης αποστήθισης των οικονομικών θεωριών. Η αριστερά έπαιζε ένα διπλό τένις -ανάλογα ποιος πετούσε κάθε φόρα το μπαλάκι- ως παλαιά αριστερά και  δεν διανοήθηκε να υπάρξει ως  νέα αριστερά της  δημιουργικής επιθετικότητας. Ενδεικτικό της θεωρητικής ένδειας της αριστεράς στα θέματα της εκπαίδευσης  είναι η χρήση του επιθετικού προσδιορισμού: δημόσιο -αντί για κρατικό- για ένα σχολείο που παράγει ιδιωτικές και ιδιοποιήσιμες ικανότητες.

Το παλιό λοιπόν δε φαίνεται να πεθαίνει ούτε το νέο να κυοφορείται και γι αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε παρέα στο νεκρό προσποιούμενοι ότι δεν συνέβη τίποτα.

Παρ’ όλες όμως τις υποκειμενικές αδυναμίες και τις αντικειμενικές αντιξοότητες η απεργία των καθηγητών που δεν έγινε, ήταν το τρένο που χάθηκε. Ήταν η στιγμή που μεγάλες μάζες θα μπορούσαν να απελευθερωθούν από τις ιδεολογικές τους αγκυλώσεις καθώς θα υποχρεώνονταν να λύσουν την αντίφαση  ανάμεσα στις φαντασιακές ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές τους και την αδήριτη αλήθεια των όρων της πραγματικής τους ζωής.

Βέβαια οι αντικειμενικές αντιξοότητες ήταν μεγάλες αλλά η αναφορά σ’ αυτές δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα της γκρίνιας ότι «φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίει ο θεός που μας μισεί» ή «την τύχη μας που ενδίδει» γιατί τότε ακολουθεί μοιραία το «αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις», αφού η πραγματικότητα θα βρίσκεται πάντα εκεί, ενάντια στη βούλησή μας. Πολύ περισσότερο δε βοηθάνε οι αντιλήψεις ότι «το θέμα είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της ήττας και της ανικανότητας» ή οι κραυγές περί «πουλημένων και προδοτών» (οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ ήταν ήρωες μέχρι τη συνέλευση των πρόεδρων και προδότες μετά;) γιατί είναι κραυγαλέες απλουστεύσεις που απέχουν τόσο πολύ από τη νηφαλιότητα ώστε δεν είναι δυνατόν να παράγουν καμία σοβαρή πολιτική συζήτηση.

Ο πολιτικός λόγος (και διάλογος) απαιτεί μια (σε βάθος και πλάτος) ανάλυση της πραγματικότητας που να οδηγεί σε οικοδόμηση υποκειμενικών ικανοτήτων και αντικειμενικών δυνατοτήτων, τέτοιων που να μπορούν να κάνουν την ανατροπή.

Από της συμπεριφορές όλων των πολιτικών σχηματισμών (και των αντίστοιχων συνδικαλιστικών παρατάξεων) που εμπλέκονταν στην υπόθεση η μονή ενδιαφέρουσα είναι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ δεδομένου ότι όλοι οι υπόλοιποι έπραξαν τα αναμενόμενα. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς ότι έχει γραφτεί και έχει ειπωθεί αυτές τις μέρες στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο για να πιστεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ εισπράττει όλη την κατακραυγή και με όλους τους τρόπους. Αντί όμως να προσπαθήσει να βγάλει συμπεράσματα για το τι θέλει ο κόσμος από αυτόν και να κάνει την εποικοδομητική αυτοκριτική του (όχι εξιλεωτικό αυτομαστίγωμα) και να ξαναρυθμίσει τη ρότα του, βγαίνει με μισοκακόμοιρο ύφος να πει ότι «δεν φταίει για όλα ο ΣΥΡΙΖΑ» και άλλα παρόμοια. Το φταίξιμο είναι πάντα ανάλογο της ευθύνης. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι δεν έχει ευθύνες ή οι ευθύνες του είναι προς τους νοικοκυραίους, ας το αποσαφηνίσει για να ξέρουμε να μη κάνουμε καμία κριτική. Όπως δε κάνουμε κριτική σε κάποιον που απέτυχε να θηρεύσει κροκοδείλους ευρισκόμενος στην Ανταρκτική, αφού για να βρίσκεται εκεί, μάλλον πρόκειται για θηρευτή πιγκουίνων και όχι -όπως κακώς νομίσαμε- για θηρευτή κροκοδείλων. Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να μην έχει γίνει κατανοητό από το ηγετικό επιτελείο, ο βαθιά δεξιόστροφος χαρακτήρας αυτής της στάσης και να τους μέμφομαι άδικα, αλλά καλό θα είναι να έχουμε στο μυαλό μας αυτό που έλεγε ο Νίτσε: «αν κοιτάζεις για πολύ μέσα στην άβυσσο, κάποια στιγμή θα σου αντιγυρίσει κι αυτή το βλέμμα της» και κάποιος (νομίζω ο Θανάσης Καρτερός) το παρέφρασε για την περίπτωση εξαιρετικά: όταν προσπαθείς να προσεταιριστείς τον μεσαίο χώρο, στο τέλος θα σε προσεταιριστεί αυτός.

Αν τα προηγούμενα είναι εντελώς λάθος τότε η συζήτηση θα πρέπει να στραφεί στο θέμα των πολιτικών ικανοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η πολιτική διορατικότητα του ΣΥΡΙΖΑ του επέτρεψε να αναγνωρίσει στην απεργία των καθηγητών ένα ακόμα αγωνιστικό χάπενινγκ και να δράσει αναλόγως. Όσο και να προσπαθήσει κανείς δεν θα κατορθώσει να βρει μια σχετική ανακοίνωση που να ξεφεύγει από το χλιαρό και το νερόβραστο και να δείχνει ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον από το να υπάρξει ως κάτι περισσότερο από αδιάφορος θεατής των γεγονότων. Ο Τσίπρας δηλώνει στο ΚΟΚΚΙΝΟΟ ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τα αιτήματα των καθηγητών γιατί είναι αιτήματα για τη στήριξη του δημόσιου σχολείου και της κοινωνίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποδεικνύει στους εκπαιδευτικούς τι να κάνουν και ο  Σκουρλέτης με αξιοθαύμαστη «εποικοδομητική αμφισημία» το κάνει πολύ χειρότερο: …ο αγώνας των καθηγητών οφείλει να έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά, ώστε να κερδίζει όχι μόνο τη συναίνεση εντός του κλάδου των καθηγητών, της μεγάλης πλειοψηφίας των καθηγητών, αλλά και τη συναίνεση της κοινωνίας. Και με αυτή την έννοια, πιστεύω, ότι οι καθηγητές παρά τους εκβιασμούς που δέχονται, θα κάνουν ό,τι είναι καλύτερο και για τα παιδιά που δίνουν  εξετάσεις και για την εκπαίδευση. Συγγνώμη σύντροφε αλλά αυτά τα έχω ακούσει ήδη από τον Πρετεντέρη, τίποτα καλύτερο δεν έχουμε; Μα βέβαια ο σύντροφος Κουράκης: Ο αγώνας συνεχίζεται από Σεπτέμβρη.  Και οι χειμερινοί κινηματογράφοι επίσης σύντροφε. Αξιοσημείωτο στη δήλωση του Σκουρλέτη είναι ότι αναγνωρίζει στους άλλους την υποχρέωση να αναζητούν τη συγκρότηση πλατειών μετώπων, όμως κουβέντα για τη υποχρέωση του ΣΥΡΙΖΑ (προς τον εαυτό του) να γίνει η ατμομηχανή συγκρότησης αυτών των μετώπων. Βέβαια, προϋπόθεση για να ζητηθούν τέτοιες ευθύνες από το ΣΥΡΙΖΑ είναι η πεποίθηση ότι ο κυβερνητισμός του αφήνει περιθώρια για άλλες αναζητήσεις και αυτό είναι προς διερεύνηση, γιατί, εδώ και μήνες τον παρατηρούμε να σπαταλά άσκεφτα πυκνότατο πολιτικό χρόνο, επαγγελλόμενος από τη μια την κυβέρνηση της αριστεράς και από την άλλη επιλέγει την άκοπη στρατηγική του ώριμου φρούτου. Και μπορεί αυτάρεσκα να ειρωνεύεται το ΚΚΕ για την μεταφυσική του πίστη στη ζωή του μέλλοντος αιώνος και την δευτέρα παρουσία του κομμουνισμού αλλά και ο ίδιος, καλλιεργώντας  τη βεβαιότητα ότι ο καιρός γαρ εγγύς, μετατρέπεται πλησίστιος σε χιλιαστική αίρεση. Δεν τελειώνουν όμως εδώ οι μεταφυσικές του βεβαιότητες. Η πίστη, ότι μπορεί να συνάψει πολίτικες συμμαχίες (τις όποιες οριοθετεί: από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι την άκρα αριστερά) λες και δεν υπήρξαν οι εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου για να συμπεράνει το μη-ρεαλιστικο του στόχου, ανήκει προφανώς στην επικράτεια της μεταφυσικής. Το ίδιο και η πιστή ότι αρκούν – όπως συμβαίνει στο χώρο της μαγείας- οι ρητορικές εξαγγελίες κοινωνικών συμμαχιών για να υλοποιηθούν. Και τέλος –για την οικονομία του κείμενου και όχι γιατί ο κατάλογος εξαντλείται εδώ- η πιστή ότι η πολιτική μάχη θα δοθεί δια αντιπρόσωπων και επομένως αρκεί να έχω έναν εύστοχο Δαυίδ και ας έχω έναν μπάχαλο στρατό στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγεται.

Το τελευταίο είναι ένα μέρος της ερμηνείας γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε χωρίς καμιά βοήθεια τους συνδικαλιστές του να καθορίσουν τη στάση τους ελπίζοντας ότι αυτός θα την βολέψει. Βεβαίως η συνεχεία της ιστορίας έδειξε το αβάσιμο αυτής πεποίθησης. Τα λάθη των συνδικαλιστών των ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), από τη στιγμή που η σύγκρουση έχει πάρει κεντρικά πολιτικά χαρακτηριστικά, θα είχαν διπλό κόστος: κόστος για το κίνημα των εκπαιδευτικών και κόστος για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως το απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον δεν θα προσέφερε τίποτα και γι αυτό η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ  θα έπρεπε να είναι δίπλα στους συνδικαλιστές, πολύ περισσότερο επειδή (όπως φάνηκε από ένα κείμενο απολογισμού και αυτοκριτικής τους που διάβασα ενώ έγραφα αυτές τις γραμμές, φαίνεται να μην έχουν ούτε τώρα επίγνωση του μεγέθους και του είδους του διακυβεύματος). Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ σφύριζε αδιάφορα θεωρώντας ότι δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του να απαντήσει  το ερώτημα που τέθηκε στην συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ για το αν υπάρχουν οι όροι και οι συνθήκες για να γίνει η απεργία. Αυτό ίσως είναι σωστό όχι όμως για λογούς συνδικαλιστικής ανεξαρτησίας και πολιτικής αβρότητας στο όνομα της αυτονομίας των κινημάτων αλλά γιατί πρωτίστως πρέπει να απαντήσει το ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ώριμος να ανταποκριθεί στις συνθήκες.


… Υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη.
Μιχάλης Κατσαρός ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ

Αν στους όρους και τις προϋποθέσεις συμπεριλάβουμε την πολιτική οξύνοια, τα πολιτικά αντανακλαστικά, το ευρυγώνιο μέγεθος της πολιτικής οπτικής , τότε Μιχάλη Κατσαρέ δεν υπάρχουνε προϋποθέσεις για μια καινούργια άνοιξη. Και με το στίχο αυτό θα τελειώσω αυτό το κείμενο γιατί, από ώρα, έχω την αίσθηση ότι λέω τα προφανή και επομένως πρόκειται για λόγο περιττό.


Ελπίζω ότι πηγαίνοντας προς το συνέδριο δε θα χρειαστεί να θυμηθώ τον άλλο στίχο του ποιητή:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν…




Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Πρωτοφανής συμμετοχή στις ΕΛΜΕ! Συντριπτικό ΝΑΙ στην Απεργία!



Λόγω έλλειψης χρόνου για ένα αναλυτικό κείμενο σχετικά με την απεργία των καθηγητών και τα ζητήματα που κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να συζητηθούν, αναδημοσιεύω την σχετική ανάρτηση από το blog Κεράσια καιΚρίνοι αλλάζοντας μόνο το συνοδευτικό βίντεο.



Οι εκπαιδευτικοί τρίβουν στη μούρη του Σαμαρά και της τρικομματικής δικτατορίας τα φύλλα επιστράτευσης που καταφθάνουν από τη Δευτέρα στα σπίτια τους και στα σχολεία. Σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα, σε 89 Γενικές Συνελεύσεις ΕΛΜΕ, 88.000 καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με πρωτοφανή συμμετοχή στα συλλογικά τους όργανα, αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία ΝΑΙ στην πρόταση της ΟΛΜΕ για κήρυξη Απεργίας μέσα στις Πανελλαδικές εξετάσεις, την πρώτη τους μέρα, Παρασκευή 17 Μαΐου και από την επόμενη Δευτέρα μέχρι την επόμενη Παρασκευή.


Η απόφαση αυτή, με τετελεσμένο γεγονός την επιστράτευση και με δεδομένο των ασύλληπτο πόλεμο συκοφάντησης και κάθε είδους ίντριγκας που δέχτηκε η εκπαιδευτική κοινότητα, όπως και κάθε κλάδος εργαζομένων που τολμούν να σηκώνουν συλλογικά το κεφάλι, συνιστά επαναστατική πράξη και την αρχή του τέλους της Χούντας, αν όλοι μας το θελήσουμε, το αποφασίσουμε και δώσουμε τη μάχη!


Η προβοκάτσια της ΑΔΕΔΥ με την αγαστή συνεργασία του ΠΑΜΕ που παντού προσπάθησε και πάλι να διασπάσει τους εργαζόμενους με τις προτάσεις του, δεν πέρασε.


Οι διδασκαλική κοινότητα πρόκειται να συζητήσει άμεσα, και εν όψει των εξελίξεων, τη στάση του κλάδου τις επόμενες ημέρες και κυρίως στις 17 του μηνός.


Αύριο συνέρχονται οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ για τις τελικές αποφάσεις.


Αναλυτικά όλα τα αποτελέσματα και συνεχής ενημέρωση alfavita.gr και The Press Project.





Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΙΕΡΙΣΣΟΣ Το χωριό που έμαθε να μοιράζεται τα πάντα


ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Αυτή η σελίδα αγαπάει τα ταξίδια και τους δρόμους. Μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη, γυρίζει τις γειτονιές, γυρεύοντας να βρει πώς στην πράξη οι άνθρωποι οργανώνονται και δια-σώζουν τις ζωές τους. Ψάχνει σε πλατείες και δρόμους αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης και κινήματα αντίστασης από τα κάτω.

Σήμερα δεν έχει τίποτα από τα γνώριμα πια σχήματα να σας παρουσιάσει: σε αυτή τη γειτονιά δεν υπάρχουν ούτε κοινωνικά φροντιστήρια, ούτε αγορές χωρίς μεσάζοντες, ούτε κοινωνικά ιατρεία. Κι όμως, η αλληλεγγύη βρίσκεται στο απόγειό της. Καλώς ήρθατε στην Ιερισσό.

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου


«Είναι το βασικό συστατικό κάθε αγώνα. Χωρίς ισχυρό δέσιμο με τους συναγωνιστές σου δεν παλεύεις τίποτα», λέει η Μελαχροινή Λιάκου, ενώ καμιά δεκαριά γυναίκες πίνουν καφέ στο σαλόνι της. Δεν χρειάζεται να δεις πολλά για να καταλάβεις τι εννοεί, αρκεί να είσαι ελάχιστα παρατηρητικός. Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες έχουν παιδιά: δεν ξέρουν πού ακριβώς βρίσκονται αυτή τη στιγμή, αλλά είναι σίγουρες πως κάποιος χωριανός τους τα έχει ήδη παραλάβει από το σχολείο, τα έχει ταΐσει και τα έχει διαβάσει, αφού οι ίδιες «βρίσκονται σε δουλειά του αγώνα». Οταν μια από αυτές πεινάει, το φαγητό έρχεται αμέσως ζεστό από τη θεια που μένει δίπλα.

Οι ανάγκες των ανθρώπων εδώ δεν είναι ατομική υπόθεση: αμέσως κάποιος θα βρεθεί δίπλα σου για ό,τι χρειαστείς. «Καμιά ώρα της μέρας ή της νύχτας δεν φεύγει η έγνοια για τον διπλανό σου», λέει η Αννη Βασιλείου. «Κάνουμε πάρα πολλές δουλειές μαζί: γράφουμε από κοινού κείμενα, οργανώνουμε τις δράσεις μας. Η πρώτη ομαδική και σοβαρή κίνηση αλληλεγγύης που κάναμε ήταν το 2010: τότε πλημμύρισε το Στρατόνι (σ.σ. το χωριό των μεταλλωρύχων, όπου εδρεύει η Ελντοράντο) και καθαρίζαμε τα σπίτια και μαγειρεύαμε ομαδικά.

Τον Αύγουστο του 2011 φτιάξαμε όλοι μαζί τον παιδικό σταθμό του χωριού μας και πέρσι το καλοκαίρι ξηλώσαμε τις σκάλες προς την παραλία που έβαλε η εταιρεία με το λογότυπό της για να βάλουμε δικές μας. Και σήμερα, αν πας μια βόλτα στα φυλάκια, θα εκπλαγείς από τον όγκο των φαγητών, των γλυκών, των νερών, των φρούτων. Το χωριό μοιράζεται τα πάντα κι έχει επιπλέον μάθει να παίρνει. Τώρα πια, σχεδόν χωρίς καθόλου ντροπή, αν κάποιος από εμάς έχει πρόβλημα να πληρώσει το χαράτσι, θα το καλύψουμε όλοι μαζί».

«Οταν έχουμε κινητοποίηση και πρέπει να λείπουμε, οργανώνονται ομάδες που μαγειρεύουν και κάνουν ομαδικά baby sitting. Δεν ανησυχούμε πια τι θα γίνουν τα παιδιά μας», λέει η Λόλα Χρυσούλη. Ισως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα έμπρακτης αλληλεγγύης να είναι οι μετακινήσεις. «Επρεπε να ανεβαίνουμε στις Σκουριές, να πηγαίνουμε στα δικαστήρια στον Πολύγυρο και στη Θεσσαλονίκη. Κάποια στιγμή μάς ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσουμε τα έξοδα. Ετσι, αρχίσαμε το car pooling», λέει η Αννα Λεμπίδα. «Κανένα αμάξι πια δεν φεύγει μόνο με τον οδηγό του για οπουδήποτε. Μοιραζόμαστε τα έξοδα. Οποια ώρα της μέρας ή της νύχτας κι αν βγεις, θα μπεις στο πρώτο αυτοκίνητο που θα περάσει». Κι ακόμα κι αν ντρέπεσαι και είσαι ξενομερίτης όπως του λόγου μου, μόλις σε δουν να περπατάς μόνος, θα σταματήσουν να σε ρωτήσουν αν χρειάζεται να σε πάνε κάπου.

«Σε χρόνο dt έχει ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει όλο το χωριό και τα γύρω», λέει η Βάσω Βαρβαρέσσου. «Αξιοποιούμε πλήρως την τεχνολογία, και για τις γιαγιάδες και τους παππούδες έχουμε και τις καμπάνες». Πραγματικά, ο ήχος της καμπάνας έχει τόσο συνδεθεί με το κίνημα στην Ιερισσό που, όταν χτες χτύπησε για να ειδοποιήσει ότι έρχεται ο εξομολόγος στην εκκλησία, όλες οι θειες και οι θειοι έτρεχαν στα μπλόκα. «Εχουν συνδεθεί οι ζωές μας πια», λέει η Αννη. «Πριν απλώς γνωριζόμασταν, είχαμε ίσως μια καλημέρα. Σήμερα, μπορεί να έχεις εσύ ένα δικαστήριο, αλλά στο εδώλιο δίπλα σου βρίσκεται όλο το χωριό. Οπως ακριβώς απειλείται το βουνό, έτσι απειλούνται κι οι ζωές μας. Ζούμε σε μια συνεχή συνθήκη έκτακτης ανάγκης».

«Εχουμε πάρει αλληλεγγύη από όλη την Ελλάδα. Τελευταία ζητήσαμε από τις γυναίκες να κινητοποιηθούν. Κι εγώ νιώθω άσχημα γιατί δεν μπορούμε να ανταποδώσουμε», λέει η Βάσω. «Μόλις νικήσουμε, όμως, δεν θα κάτσουμε λεπτό ήσυχοι. Θα είμαστε κι εμείς παντού – όπου χρειαστεί». «Παλιότερα έβλεπα πράγματα και δεν με άγγιζαν καν, όπως αυτό που έγινε στη Μανωλάδα», συμπληρώνει η Λόλα. «Τώρα έχει ανοίξει το μυαλό μου, καταλαβαίνω γιατί όλα με αφορούν. Με ενοχλεί που δεν μπορώ να πάω σε πορείες άλλων εργαζομένων στην Θεσσαλονίκη γιατί πια ξέρω πόσο σημαντική είναι η αλληλεγγύη, το κατάλαβα στο πετσί μου. Πού θα πάει όμως; Θα κερδίσουμε».



Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Ελεύθεροι συνειρμοί για τη φύση των όντων

Σε κάποια κινέζικη εγκυκλοπαίδεια, διαβάζουμε οτι τα ζώα διαιρούνται σε: 
          α) όσα ανήκουν στον Αυτοκράτορα
          β) στα ταριχευμένα
          γ) στα εξημερωμένα
          δ) στα χοιρίδια του γάλακτος
          ε) στις σειρήνες,
          στ) στα μυθικά,
          ζ) στους ελεύθερους σκύλους,
          η) σε όσα περιλαμβάνονται στην παρούσα ταξινόμηση,
          θ) σε όσα παραδέρνουν σαν παλαβά,
          ι) στα αναρίθμητα,
          κ) στα σχεδιασμένα με πολύ λεπτό χρωστήρα απο τρίχωμα καμήλας κτλ,
          λ) σε όσα μόλις έσπασαν το κανάτι,
          μ) σε όσα από μακρυά μοιάζουν με μύγες 

λέει ο Μπόρχες

(το επανέλαβε ο Φουκώ στον πρόλογο 
του «ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ»)


Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Στρατηγική της έντασης: Από την βία της ιδεολογίας στην ιδεολογία της βίας.


Αναδημοσιεύω (για λόγους, υποθέτω προφανείς στον καθένα)  τον πρόλογο του μεταφραστή Βασίλη Τομανά για το έργο του Ντάριο Φο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»



Η επαναστατική έκρηξη του 1968 δεν περιορίστηκε στον Γαλλικό Μάη. Αγκάλιασε όλο τον κόσμο: Ιαπωνία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Λατινική Αμερική, ΗΠΑ και, φυσικά, τη γειτονική Ιταλία. Ο ιταλικός Μάης, εξαιτίας της φύσης της ιταλικής κοινωνίας, κράτησε περισσότερο και ήταν πιο εκρηκτικός: οι εργάτες κάνουν μαζικά "άγριες" απεργίες*, οι νέοι, οι φοιτητές, οι μαθητές, οι γυναίκες, οι φυλακισμένοι, οι ψυχασθενείς και όλοι οι "παρίες" της κοινωνίας ξεσηκώνονται. Πραγματοποιούνται μερικές θεσμικές αλλαγές ο κόσμος, όμως, δεν αρκείται σ' αυτές. Αρνείται ριζικά και μαζικά τις καθημερινές συνθήκες ζωής στην κοινωνία της μισθωτής εργασίας. Για ν' αμυνθεί απέναντι στους φασίστες και την αστυνομία αρχίζει να εξοπλίζεται. Ξεσπούν ταραχές στις φάμπρικες, στις φυλακές, στους δρόμους. Η κατάσταση ξεφεύγει απ' τον έλεγχο του κράτους, αλλά και του ΚΚΙ και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Για την Αριστερά





«Όταν ξεσπάει η κρίση, οι δράσεις που αναπτύσσονται εξαρτώνται από τις περιρρέουσες ιδέες. Πιστεύω ότι αυτή πρέπει να είναι η βασική λειτουργία μας: να αναπτύσσουμε εναλλακτικές πολιτικές που θα αντικαταστήσουν τις υπάρχουσες, να τις διατηρούμε ζωντανές και διαθέσιμες, έως ότου το πολιτικά αδύνατο καταστεί πολιτικά αναπόφευκτο.» λέει ο Φρίντμαν σε ένα απόσπασμα που παραθέτει η Ναόμι Κλάιν

Ο Φρίντμαν και τα μισάνθρωπα κωλόπαιδα του Σικάγου, έχοντας κατανοήσει τη  διαπίστωση του Μαρξ ότι οι ιδέες όταν εισχωρήσουν στις μάζες, όταν δηλαδή εγκιβωτίζονται στο υλικό πλαίσιο των καθημερινών συμπεριφορών γίνονται υλική δύναμη, oργάνωσαν το σχέδιο τους για συνθήκες κοινοβουλευτισμού, βασισμένοι στην ιδεολογική κυριαρχία, αφού -σε αντίθεση  με τις δικτατορίες της Νότιας Αμερικής και του Τσαουσέσκου- η άγρια καταστολή δεν ήταν επιλέξιμη μέθοδος.
Η απόσταση που χωρίζει το σχέδιο αυτό από την πρώτη ευκαιρία εφαρμογής του -την ανασυγκρότηση της Νέας Ορλεάνης μετα τον τυφώνα Κατρίνα- είναι σχεδόν τρεις δεκαετίες. Αυτό που αξίζει να σημειώσουμε είναι η υπομονή, η επιμονή και η προσήλωση με την οποία το σχέδιο αυτό εξυφάνθει σε παγκόσμια κλίμακα.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Σημειώσεις υπό την επήρεια του καύσωνα.


Η θάλασσα έχει το ιδανικό χρώμα που θα της εξασφαλίσει αργότερα το Photoshop με τις κατάλληλες ρυθμίσεις των ποσοστών RGB. Αργότερα σε κώδικα PANTONE μπορεί να χρωματίσει την ύλη των ονείρων.
Η άμπωτη και η πλημμυρίδα των λουομένων θα θυμίσει τη «Μέρα της Μαρμότας»



***

Οι παρέες θα επαναλάβουν τις χθεσινές κοινοτοπίες με την ενδελέχεια που φορτώνουν το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου τους.
Οι συζητήσεις για την κρίση έχουν κοπάσει, όχι βέβαια γιατί κόπασε η κρίση αλλά γιατί οι περισσότεροι, μετά την απονενοημένη πράξη τους στις εκλογές, αδυνατούν να φορέσουν το περσινό κουστούμι της «θλίψης του καλού πολίτη, μια υποχονδρία δηλαδή», όπως λέει στους «Δαιμονισμένους» ο Ντοστογιέβσκη. Ότι γκρίνιαξαν, γκρίνιαξαν. Τώρα καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ότι πρέπει να μουγκαθούν. Έτσι καταφεύγουν στις ποικίλες εκδοχές της μηδαμινότητας, ισοδύναμο ενός ηχητικού περιβάλλοντος βυθού,  με τις οποίες χτίζουν μια άχρονη πραγματικότητα, όπου η  ιστορία βαλτώνει ενώ ταυτόχρονα κινείται αμείλικτα. «Τα κυνηγόσκυλα παίζουν ακόμα στην αυλή, αλλά το θήραμά τους δεν θα ξεφύγει, όσο γρήγορα κι αν τρέχει ήδη μέσα στο δάσος» προειδοποιεί ο Κάφκα.